Job was een zeun van Egbert Renkema een lange kerel dei trouwt was met
Margreet die enigszins brouwde en van oorsprong een Duutse vrouw was.
D’r waren verscheiden Duutse vrouwluu bie ons ien ’t dürp dei mitkommen waren, met heur manluu toun de oorlog veurbie was.
Egbert har een toentje an de Noorderweg en laait ons as kwoajongens de
baiten op aainen zetten, wel oet de landbouw komt waait woar ik over proat.
As de boontjes d’r ien mossen, dan har d’r een stuk electtriciteitsbuis ien
hand woar d’r een boontje deur hen glieden laait. Zo huifde die lange Egbert naait op knijen ien toen.
Egbert en Margreeth hadden een zeun, Job, dei naait zo begoafd was as sien
pappe en was ien sien jonge joaren ien een tehoes west, zoas mien moeke ons vertelde ien Belgie. Moar op loatere leeftied ik denk dat de man goud daartig joar was kwam d’r
weer thoes ien Noordhörn en was al gauw kammeroad mit Doede Geertsma oet de Moushörn. Doede har wat met sien nek dei d’r nooit stil hollen kon.
Sien Pa was old iezerkoopman en kon sien zeun Doede goud gebruken bie sien handel.
Doede was altied bie ’t pad met een bakfiets om old papier te verzoamelen.
Job en Doede war’n onoafscheidelijk en gingen voak even op pad, en zoas ’t spreekwoord
luudt: ‘ze gingen achter de muziek an’.
Tegenover het station in Suudhörn was een muziektempel en doar speulde voak
op Zaterdagoavend of de Harmonie moar bie summerdag ook voak de
Mandolineclub van Fokke Buursma, de voader van Ellie, dei trouwd is mit Anne
Visser.
Dat waren de uutjes veur Job en Doede……
muziektempel op de achtergrond
Job kon naait fietsen, moar de jongens van Derk en Ant Diekstroa oet de
Moushörn wissen doar wel road op en zeeden tegen Job: “vanaovend zellen wie die t’
fietsen leren Job”.
s’Oavends om een uur of zeuven din heurde je ’t spektoakel al ankommen,
schreeuwen as marktkoopluu tegen Job, stuur recht holl’n, moar vingen Job al weer op as
d’r tegen de vlakte ging.
Moar as ze zo een uur mit Job an ’t ‘lessen’ waren, was, gingen ze noar ’t Gollen Houkje
en schoven Job met fiets en al ien sloot. Job veurop de Nijstroat ien as een verzopen kat op noar sien moeke. Job jammerde as een
vrouw dei ien de kroam gaait veur een twaailing………
” die rutzakken hebben mie ien sloot drukt”. Moar de mensen zeeden: “Job
astu deurzetst den kist du vroug of loat mit Doede op pad en huifst naait meer lopen.
Deze vertoning was altied wel aain keer ien week bie summerdag en de maaiste mensen
harren d’r ok nog wel lol an. Job het ’t nooit leert en bleef met sien dikke rooie kop lopend
goan noar de muziektempel ien Suudhörn.
Verhalenvandestamtafel's Blog 
Plaats een reactie