Wel luu as joe een beetje joen lev’n zitt’n te overdenk’n, kom je al gauwbie joen ollerlijk huus terecht. En dat was ien Noordheurn. Een klaain durp mit een hoop vremde luu dei van waark’n wissen en groag een borreltje lust’n met een solte hering.
Mien ollerliijk huus, winkel, stond precies op de houk van Langestroat,Nijstroat en Noorderweg.
Aan de deurgoande weg naar Fraaislaand woar mien moeke geboren was en aaigenlieks naait veul met Grunnings haar want ien heur haart was ze een Fraaizin, moar Pa de lapkejeude zo as d’r veul mense’n tegen hem zeeden,haar sien zoak doar en zaai mos wel mit doun, en doar sloagde ze wonderliek wel ien.
Ons Moeke kon alle kaanten op, of ’t de domnee was of aain dei altied ien geut lag, zoals Geert Jonkman, oet de Nijstroat zaai haar veur elk een vrundelijk woord.
Ze naaide veur veul vrouluu bie ons ien’t durp jurken en gerdienen en as d’r een old mens
s’oavnds kwam te pass’n zo as dat toun haitte, zat’ mien zuster Gretha en ik voak ien achterkoamer
ons huuswaark te moak’n en din kwam vrouw Bosma ken ik mie goud herinner’n de koamer ien, ien heur ondergoud, mit aarms as poaskestoet’n zoas mien pa den zee en wie schot’n din altied ien de lach, moar vraauw Bosma was al laank blied dat ons moeke heur een nij klaaid moakte, en dat dei jongeluu zich naait beter kond’n gedroagen haar ze gaain muite mit.
Een dochter van vraauw Bosma: Elizabetje, was ik ien vakantie altied met her aan ’t bessen plukk’n bie Jenne Hummel, op de Noorderweg. Elizabetje wol altied groag met mie plukk’n en as wie weer een kilo plukt hadd’n, zee ze,: Even een sigaretje draaien Pietje, magst wel kiek’n, moar naait aankomm’n: Tilde een grote borst oet heur vuurrooie blouse en doaronder lag heur pakje Javaanse Jongens…..
Toun onze buurman kapper Job Visser een kop koffie bie ons dronk, zee moeke, sal ik d’r nog moar aain ien doun Job ? zee Job: groag Griet moar din aain zunder spelden. Mien moeke was coupeuse west ien stad en zat mit al heur naaierij altied onder de spelden…..
Noast ons woonde ien ’t aarmenhoes van diakonie een doofstomme vraauw, Trientje Driest. Zaai was een vrijgezel en kon goud mit pa overweg. Ik denk dat ze een beetje gek op manluu was, en as ons moeke din zee:
Tou Gerrit moak eens ev’n een dansje mit d’r, din zee Pa: Hol op dat wief stinkt as een meert(bunzing), moar noa wat aandringe’n van moeke , din hoakte pa ien mit sien kromme aarm, en haar Trientje Driest zoon lol, dat wie dubbel lag’n ien winkel.
Trientje was vaste naaister bie een aantal boer’n ien ’t durp en verdaainde ze een poar cent’n mit verstell’n en haar de kost tou.
Wie as kwajonges schot’n mit wiendbuks op heur achterwaark, woar ze altied een blaauw kamgoar’n mantel over haar. Ze kwaam din bie ons moeke kloag’n en kreeg ik d’r van laangs……….
As ons Pa een nei pak laait moak’n veur een klant, din was Boekeloo, de kleermoaker oet Suudheurn de man dei had een zoak ien Nijstroat. ’t Touval wil dat deze man doofstom was en vraauw Boekeloo ook. Zai hadd’n ook gaain gewone deurbel en as ik met pa doar kwaam din zee d’r: most moar aains kiek’n wat veur bel zaai hebb’n….
Ien de kleermaokerij van Boekeloo hing een grote dot vodd’n bov’n de waarktoafel en as er aain bie deur,was en aanbelde vloog de dot vodd’n de lucht ien en wissen zaai, dat er aain was.
Zoaterdag was aaigenlieks altied een topdag veur ons Pa en Moeke, din werd d’r veul klaanten aan teunbaank west en summers veural kreeg ik de opdracht om eerdbaaien te hoal’n bie vraauw Jonkman op de Achterweg en dat was nogal een grote volle vraauw, aain mit twei liev’n. Dei zee din: most mie wel ev’n mit help’n zuiken, Pietje…….
Ze kon zulf slecht bukk’n en ik at onder ’t plukk’n ok nog een half pond d’r bie op…..
Bie summerdag was er ok altied de heringkar oet Hoogkerk van de partij. De luu hadd’n de familienoam : de Vries moar mien moeke zee altied: de Konquelinekes komm’n dr’ aan. Wie begrep’n nooit hou ze an dei noam kwaam, moar mien vraauw zee loater, zo haitte dat peerdje van Marten de Vries: Kalineke. As de kar weer 20 meter verder mos, zee Marten:Komkalineke, en t’ peerd sleepte de heringkar 20 meter verder, vandoar dei vremde noam, want wie dochten dat ze zee: Konquelinekes, ’t leek wel Fraans……..
Marten haar altied een prachtig wit woassen en streek’n jasje aan en har een blauw schoetje veur. De heringkar was een prachtig blank gelakte kar mit een fjordenpeerdje d’r veur. Alles blonk en Marten werd maistal vergezeld van sien zeun: Tienko. Dei zurgde d’r ook veur dat sien Pa, Marten naait teveul jenever kreeg onderweg.
Ze hadd’n de vaste gewoonte bie cafe Joager, om een uur of vief te stopp’n en din werde’n de eerst verdaainde centen omzet ien draank. As ze din stopt’n bie ons op de houk, kwam Marten maistal ev’n ien winkel of d’r nog wat herings sliet’n kon en hai wis ook dat ons Moeke ien Hoogkerk woont haar en wol altied groag ev’n een dansje moak’m mit her.
Dus Marten mit een blaauwrooie kop stief van draank en solte heringlucht was de koning te riek as d’r ev’n een vraauw vuilde en laip op sien gele klompkes al daansend de winkel oet.
Onthol deze kar goud, want dat komt straks terug ien mien leste verhoal……
oude haringkar met paard
Doarien heb ik de noamen wat veraanderd, veur ’t geval d’r nog aain leeft van de familie…..
Het allerleste van vrouw Fledder heb ik d’r sulf bie moakt……….veul plezaair.
Een andere klant van mien moeke was een man dei op strokarton waarkte ien Hoogkerk. Mien olle luu hadd’n baaiden hun aaigen klant’n.
Zo haar mien Pa veul vraauwluu as klaant want mien Pa, dei mocht groag even een gekhaaidje moak’n en dat vond’n veul vraauwluu zo oardig, dat ze gierde’n as katten ien t’ veurjoar.
De klant van mien moeke neum ik moar Dieksterhoes een man met een kop zo graauw as de karton oet de fabriek, har de gewoonte zo aain keer ien de twei moande’n noar stad te goan mit de Gadobus en zucht wat vertier ien joe wel bekende kroeg’n.As d’r din weer noar Noordheurn kwam, ging er eerst oet de bus noar cafe Joager en dronk zich wat moud ien, veur de gang noar huus, op Noorderweg.Tegen zes uur kwam d’r bie ons aanschoot’n ien winkel en zee tegen mien moeke: Heb joe ook ev’n een schoetje veur mien luttje wicht?
Sien luttje wicht was een vraauw mit denk ik wel drei liev’n en een kop zo grel as een dunderwolk ien augustus.
Dus dat de man sien vertier sums zocht ien stad of bie een aander was veur de dominee naait te begriep’n moar aain dei de situatie kende, wel….
Noast de laifdes van de Vishouk haar de man ook nog een laaifke ien ’t durp, vraauw Fledder. Dei heur man was bie gemaainte en dee aans niks as mit emmers drek ried’n veur de luu dei nog naait een moderne cloisetpot hadd’n.
Dizze kerel haar dus altied een luchtje an sich hange’n woar je ook naait groag bie ien buurt kwam’n.
Op een Zoaterddag ien Juli, stond de heringkar bie cafe Joager veur de deur en Dieksterhoes dei de bus oet stapte, sol nog een oafzakkertje bie sien kameroad’n nem’n en din bie vraauw Beukema op de houk langs veur een schoetje, moar hij wer in aains naait goud en vuil dood neer onder de heringkar.
Toun sien vraauw bericht kreeg dat heur man dood onder de heringkar lag, was ’t aainige wat ze zee: Loat hom doar moar legg’n dei swienhond.
Ze wist altied wel dat d’r sien plezair boeten deur zocht….
Twei uur loater schov’n de afleggers ’t liek de koamer ien en de zeuns mit aanhang war’n ok al aanwezig. ’t Olle mens zee, hij mot noakend ien kist, as er toch groag de klere’n oet wil hebb’n din doun wie dat zoo….
Dieksterhoes wer begroav’n en drei wek’n loater was vraauw Dieksterhoes joarig en toun de jongens mit heur vraauwluu bie heur kwam’n zat moeke rerend ien de houk van de koamer.
Mit hort’n en steut’n kwam het d’r oet, och jongens wat spiet mie dat pa noakend ien de kist legt.
Nou de jongens kek’n mekoar an en zeden: nou moeke dat is naait zo’n toer, de grond is nog fris en as ’t duuster is straks groaven wie de kist op en joe met onze vraauwluu trekk’n hem wat kleren an en ien een uur is alles achter de rug.
Zo gezegd zo gedoan, en de twei zeunen nam’n elk een schop met en hadd’n de kist al gaauw te pakk’n. De vraauwluu stond’n met een plastic zak, met kleren van Pa bie de beukenheeg te wacht’n op een seintje, van de jongens.
De jongens tild’n de deksel van de kist en zagen niks anders dan een papiertje onder ien kist…..
“Jongens ’t spiet mie, moar ik leg drei groav’n verderop bie vraauw Fledder……”
Excuses veur mien Grunningse schrieverij,……. tot aander moal.
Verhalenvandestamtafel's Blog 
Plaats een reactie