Halverwege de jaren negentig kwamen de huiseigenaren in de gemeente Zuidhorn in aanmerking voor een subsidie om hun huizen op te knappen de een vond het te duur de ander dacht van laat ik het maar doen, en zo dacht de kastelein er ook over.
Het was om en nabij de bouwvak en het was lekker druk in de kroeg. Ook de zonen van de kastelein waren aanwezig, die waren net als de rest van de stamgasten wel in voor een geintje.
De “keeper” zat al weer te zwetsen en te zweren, hij was de beste keeper en de beste wielrenner en wat was hij trots op zijn race fiets.
De kroeg stond al in de steigers en de mannen waren de keeper mooi aan het “zat”voeren de ene zoon hield hem mooi aan de praat, terwijl de andere zoon samen met een van de stamgasten naar het woongedeelte liepen om als de gesmeerde bliksem de keeper zijn fiets boven in de steiger te hijsen.
Met een bord er op van “TE KOOP”, er reden ondertussen wat stamgasten naar het volgende dorp om daar een bezoek te nemen bij een van de gezellige kroegen en het verhaal van de fiets ging al gauw de ronde.
Ondertussen werd de keeper al mooi aangeschoten, toen zei een van de gasten(die zijn fiets in de steigers had gezet) en knipoogde tegen de zoon van de kastelein, Hé Prop, moeten we even verderop kijken? Altijd goed zei de zoon hé keeper ga je ook mee? Dan zet ik je fiets wel achter het huis dan kan er helemaal niets mee gebeuren, je bent wel es vaker gevallen en de vakanties beginnen nog maar net, dus maar netjes richting huis dan bestel ik wel een taxi.
Ja, das altijd goed zei de keeper volgens mij word het wel gezellig hahahahaha, we nemen nog één. Er werd nog bier besteld en een taxi gebeld.
Een half uurtje later kwam er een taxi voorgereden, er werd afgerekend en de keeper werd spontaan(hij mocht niets zien natuurlijk) zo de taxi ingeduwd. Op naar het volgende café.
Toen we daar naar binnen stapten, ging er een gejuich op, Hé keeper is je fiets te koop?
De man begreep er eerst niets van , toen begon hij te vloeken stelletje ……, en wat denken jullie wel niet…….., wij maar lachen, later kon hij er zelf ook wel om lachen maar op die dag niet meer.
Toen de keeper weg was moest er natuurlijk een foto worden gemaakt.
Verhalenvandestamtafel's Blog 
Plaats een reactie