Verhalenvandestamtafel's Blog

Job was een zeun van Egbert Renkema een lange kerel dei trouwt was met
Margreet die enigszins brouwde en van oorsprong een Duutse vrouw was.
D’r waren verscheiden Duutse vrouwluu bie ons ien ’t dürp dei mitkommen waren, met heur manluu toun de oorlog veurbie was.

Egbert har een toentje an de Noorderweg en laait ons as kwoajongens de
baiten op aainen zetten, wel oet de landbouw komt waait woar ik over proat.
As de boontjes d’r ien mossen, dan har d’r een stuk electtriciteitsbuis ien
hand woar d’r een boontje deur hen glieden laait. Zo huifde die lange Egbert naait op knijen ien toen.
Egbert en Margreeth hadden een zeun, Job, dei naait zo begoafd was as sien
pappe en was ien sien jonge joaren ien een tehoes west, zoas mien moeke ons vertelde ien Belgie. Moar op loatere leeftied ik denk dat de man goud daartig joar was kwam d’r
weer thoes ien Noordhörn en was al gauw kammeroad mit Doede Geertsma oet de Moushörn.  Doede har wat met sien nek dei d’r nooit stil hollen kon.
Sien Pa was old iezerkoopman en kon sien zeun Doede goud gebruken bie sien handel.
Doede was altied bie ’t pad met een bakfiets om old papier te verzoamelen.

Job en Doede war’n onoafscheidelijk en gingen voak even op pad, en zoas ’t spreekwoord
luudt: ‘ze gingen achter de muziek an’.
Tegenover het station in Suudhörn was een muziektempel en doar speulde voak
op Zaterdagoavend of de Harmonie moar bie summerdag ook voak de
Mandolineclub van Fokke Buursma, de voader van Ellie, dei trouwd is mit Anne
Visser.
Dat waren de uutjes veur Job en Doede……

muziektempel op de achtergrond

Job kon naait fietsen, moar de jongens van Derk en Ant Diekstroa oet de
Moushörn wissen doar wel road op en zeeden tegen Job: “vanaovend zellen wie die t’
fietsen leren Job”.
s’Oavends om een uur of zeuven din heurde je ’t spektoakel al ankommen,
schreeuwen as marktkoopluu tegen Job, stuur recht holl’n, moar vingen Job al weer op as
d’r tegen de vlakte ging.
Moar as ze zo een uur mit Job an   ’t ‘lessen’ waren, was, gingen ze noar ’t Gollen Houkje
en schoven Job met fiets en al ien sloot. Job veurop de Nijstroat ien as een verzopen kat op noar sien moeke. Job jammerde as een
vrouw dei ien de kroam gaait veur een twaailing………
” die rutzakken hebben mie ien sloot drukt”. Moar de mensen zeeden: “Job
astu deurzetst den kist du vroug of loat mit Doede op pad en huifst naait meer lopen.
Deze vertoning was altied wel aain keer ien week bie summerdag en de maaiste mensen
harren d’r ok nog wel lol an. Job het ’t nooit leert en bleef met sien dikke rooie kop lopend
goan noar de muziektempel ien Suudhörn.

Nog even wat oet twaaide wereldoorlog ien Noordhörn: Herinnering’n van een
ventje van goud 4 joar, dei de oorlogstied verwoord zo as hij dat beleefd het…….

Wat mie nog goud veur de geest stoat dat de Duutsers bie ons veur ’t roam
stond’n  als ze op ’t appel stond’n.

’t Was an de kant van kapper Visser en maaistal keek ik mit mien suske
Gretha  zaai was twei joar jonger en ken zich van dei tied niks herinneren.
De Duutsers werden ok wel inkwartiert en ik waait nog dat heur geweren an
sloap-koamerdeur hingen.

Gretha was veur de Duutsers blonde Gretchen en har alle
aandacht.
Dat wie in Noordhörn veul meer van de oorlog of waiten dan bievoorbeeld luu
oet Auwerd
lag gewoon aan het feit dat bie ons deur ’t durp gewoon de route lag noar de
Oafsluutdiek,
ien oorlogstied lag d’r nog gaain rondweg zoas er nou legt.
Ook noa de oorlog kwamen veul Duutsers lopend van de Oafsluutdiek deur ons
dürp, terug noar heur Heimat.

Op dezelfde bank woar ik mit mien zuske zat noar de Duutsers te kieken kwam
oaf en tou een man oet Zeeland,
een evacué want dei war’n hier kommen omdat Walcheren onder woater zet wer.
De man ien kwestie was geleuf ik een domie dei bie de familie Kooi de
timmerman  ien hoes was.Dei man kwam bie ons thoes en keek noar mien grauw gebit, want om joen gebit een beetje schoon te krieg’n, tandpasta was d’r naait. Ik heb wel ’s lezen dat mit sigoare-as je ok goud ken’n poetsen.
Moar de man kwam stoef bie mie zit’n en hoalde een mes uit buus en begon mien gebit schoon te schroapen. Een tandarts zoal wel sien bedenk’n hebb’n bie zo’n mes. Ik waait wel dat ik ien dei tied meer hekel had an die domie den an Duutsers…..
Tegen de bevrijding har mien pa een toentje op wat nou industrieterrein is
tegenover de ULO van Noordhörn. De toentjes laipen bie de tochtsloot langs dei
deurlaaip achter’t zwembad en ongetwiefeld verbiending har met het Mokkenburgerkanoaltje.
En ik herhaol nogmoals de aainge weg was dus de klinkerstroat dei nou as
parallelweg bruukt wordt.

Mien pa was gaain toentjeman en zo as meester de Vries zee: “Gerrit jou
mutten de tuun wat schoon maken, ’t onkruut stiet heeger as de groente”. Hij was een Fraais.

Dus op een vrije middag wie noar de toen. ‘Duurde moar even en d’r kwam een
vlaigtuug heul leeg over. Mien pa vloog over de toen of de düvel achter hom an zat en lag ien de wal van de tochtsloot.

Even loater kwam een Spitfire, een Engelse joager over en schoot met de
mitrailleur op een Duutse  zwarte auto, dei veur de Ulo stil stond.
De Duutsers bleek loater, hadden zich achter de school verstopt.

Ik vond het als kwoajongen fantastisch om een vlaigtuug van zo dicht bie te
zaain. Ik zag de piloot zitten…..

De Spitfire kwam nog een keer terug en mien pa schreeuwde oet alle
macht:”Hier kommen, moar ik begreep er niks van en keek mie de ogen oet de kop van dit tafereeltje.

De vrouw van meester de Vries was as eerste boeten om de afgeschoten eiken
takken te vezoamelen.
Toun de Duutsers de auto weer starten, en noar de meulen reden op de houk
van de Schipperstroat bleek dat er moar aain kogel de auto roakt har.

De piloot was echt gaain schaarp-schutter bleek achteroaf……
Toun ik veurig joar op GranCanaria  met vakantie was kwam ik bie touval de
zeun van de Vries tegen: Rimmer hij kon zich dit tafereeltje nog goud herrinnern, hij is een joar of vief oller as ik ben.

D’r waren ien Noordhörn natuurlijk ok mensen dei naait ien ’t verzet zaten,
moar meer an de Duutse kant waren.Aain van de ploatselijke politie ‘Rutgers’ was zo’n kerel dei slecht bekend stond bie de ienwoners.

Hij woonde noast bakkerij van der Hörn,  en was een schrik veur
’t dörp……
Toun hij mit sien trawanten bie ons thoes alles inspecteerde  zag d’r noast
de onderboksems ook een lap stof  ien een kast bie mie op sloapkoamer en wol dat mitnemen. Mien moeke, een echte Fraaizin greep hom dat uut sien handen en beet hom tou, “oafblieven dat is veur mein klaaintje dei op komst is”.

Toun de geailleerden inmiddels ien stad waren, moar nog lang naait overal de
Duutsers waren verjoagd, ging mien Pa op fietse mit mie noar Hoogkerk woar ien de school bie’t Houndaaip Canadezen zaten en geleuf ik ok Amerikoanen.
Wie rede’n langs ’t nije kanoal richting Aauwerd en toun rechtdeur noar
Staaintil.Pa kreeg ’t ineens stik benauwd toun er bie de brug van Staaintil een
landwacht zag, een landverroader dei hom kontroleren wol wat er zoal ien de
fietstassen har. Hou hij de situatie red het waait ik naait, ik denk dat d’r die ploert ok een stieg aaier geven het,en zo konden wie deurrieden.

Ik keek mien ogen uut de kop toun we bie de school noar binnen gingen en oog
ien oog kwamen te stoan met een neger, dei van mien pa  aaier kreeg  en wie
kregen as ruilhandel de wereld sukkoloaderepen mit noar hoes.

Toun de bevrijding al ien de lucht hing, was er op een gegeven ogenblik een
bericht dat d’r een dooie Duutser an stroatweg lag richting Nijziel.
Om de lokoatie te verduudelijken, was ’t bie de ree van boer Willems.
Olle Anne Visser de pa van kapper Job Visser zee, ik goan mit de jongens wel
even kiek’n.
De twaai jongens waren Ningo de klaainzeun van olle Anne en ik, de
buurjongen.
Toun wie ien de buurt kwame’n woar die Duutser lag, zee olle Anne tegen ons:
“jongens jullie motten even aandere kaant op kiek’n” en draaide zich toun
met een ruk om en wie weer terug noar de Langestroat.

Bie ons ien de Nijstroat woonde nog een markant figuur: Alida van Ellen.
Zaai har een bril op woarvan de gloazen zo dik war’n dat je dochten doar ken
je toch niks mit zaain. Joe hebb’n de onderkant van een jampot wel eens zaain neem ik aan, nou dei dikte har Aleida van Ellen ien heur montuur.
Zaai laaip altied op oetslet’n gimschounen en heur postuur was van dien oard
dat d’r gaain kerel gek op sol worden.

bevrijding van Noordhorn

Toun d’r s’nachts weer veul vlaigtuugen over kommen war’n, laaip Alida en
Margreeth de moeke van Job noar de houk bie ons en stond’n te kloagen over al dat lawaai van die vlaaigerij s’nachts.Mien moeke, altied wel ien veur wat nijs kwam d’r over tou en zaai moakte duudelijk dat de vlaaigtuugen Engelsen of Amerikoanen war’n dei s’nachts noar Duutsland vlog’n om doar fabriek’n te bombarder’n. De vrouwluu reageerden mit: “Wat doun ze doar nou toch, loat ze hier toch komm’n………

Dikke Willem Lesterhuus was een overtuugd NSB-er en har twei zeunen dei baaide aanmeld werden bie de SS.
Aain van de jongens was Jo Lesterhuus …..
Dikke Willem har sien boerderij op Balmhusen. De jongens werden baaiden noar
Rusland stuurt om doar te vechten veur de Duutsers.
Sie hebb’n ’t baaiden overleeft……, dw.z. Jo har een kunstbaain,
slachtoffer van ’t Oostfront.

Januari 1942 Piet Bolhuis moest nog een lege fust bier retourneren ben toch wel benieuwd hoe dat in de oorlog allemaal ging.

Ien de Nijstroat woar vrouger Liesje Geut woonde en tegenwoordig Jan Tempel
was loater een gruintewinkeltje. De manke  Jo Lesterhuus was noar schounmoaker Bloksiel west vlak noast de kroeg van cafe Bolhuis loater aaigendom van Sip van der Veen.

Hij mos natuurlijk sien kuntbaain met al dei leren riempjes wel aains wat
loaten repareren en zette dat kuntbaain tegen de muur an bie de gruinteboer.
Ik har nog nooit zo’n baain van dichtbie zaain en mien moeke legde mie alles
oet van de Lesterhuusen…………
Toun ik loater in Leek kwam te wonen heurde ik van mien olle luu dat de
andere Lesterhuus ok bie mie ien de buurt woonde.De man was naait echt aanspreekboar en har denk ik duudelijk last van sien verleden…….

Tot besluut nog even een proatje ien Bedstee:

“Hendrik”
“Joa Renske”
“Wilst mie ook nog bruuken aans wend ik mie tot de Heer”
“Aander moal Renske, ’t is al loat, en meurgen is ’t vroug dag”
“Trusten Hendrik”
“Trusten Renske”

Dat war’n nog aains tieden vrouger!

Wel luu tot misschaain wel een aander moal……….

In het begin van de jaren 80 waren er nog volop kroegen in de regio, tegenwoordig verdwijnen er steeds meer mooie dorpskroegjes, maar de herinnering blijft ook van de voetbalwedstrijd Aduard – Noordhorn, de vaste stamgasten van deze dorpen gingen vrij veel over en weer van de kroeg van Aduard naar Noordhorn en vice versa.

Zo kon het gebeuren dan een van de mannen van Aduard, een behoorlijke fanatieke voetbalfan en jeugdleider het wel es op wilde nemen tegen de jongens van dat kleine kroegje in Noordhorn, want die konden toch niet voetballen(deze heer wilde graag altijd winnen en zeker als het op voetballen aankwam).

het elftal van Aduard

Nou zeiden de kasteleins dan moet het maar om een vaatje bier das wel zo gezellig, zogezegd zogedaan, de eerste keer werd er gespeeld in Noordhorn, dat liep voor Noordhorn niet zo goed af, ze verloren met genoeg doelpunten, nou wacht maar af zei de kastelein van Noordhorn, over twee weken moeten we weer en dan in Aduard dan zullen we zien wie er het beste elftal heeft.

Twee weken later….

Aduard heeft een probleem geen veld te beschikking. Nou zei er een ik zal es rondbellen, ja hoor binnen een uur was het probleem opgelost, ze konden terecht in Den Horn de heren waren al lang blij.

De volgende dag op vrijdag avond, werd er gespeeld in Den Horn. En ja hoor Aduard was weer helemaal aanwezig, compleet met het 1^e elftal (menigeen kwam nooit in de kroeg), oh zei een van de stamgasten van Noordhorn, dit wordt lachen ze hebben het veld nog niet gezien, de spelers van Noordhorn die amper een bal konden trappen hadden er wel schik in die vonden toch het feest alleen mooi. Maar toen ze het veld betraden begonnen de spelers van Aduard al te klagen. Het gras was niet gemaaid stond 10 tot 15 cm hoog, de jongens van Noordhorn waar maak je, je druk om lachten ze.

De eerste helft eindigde in gelijk spel omdat er zonodig een was die vond dat hij ook moest scoren en schoot in zijn eigen doel (een bekende Noordhorner),

Het eerste doelpunt kwam toevallig bij iemand op zijn hoofd terecht, en vloog zo het doel in 1-1.

Zo de fluit ging, “Thee?” riep een van de stamgasten van Noordhorn en ging naar de jongens van Aduard ja lekker zei er een, (de Noordhorner had een flinke scheut rum in de thee van Aduard gedaan) en bracht de thee rond.

“Wat moet die vent bij de tegenpartij?” riep een van de gasten, ja dat weet ik niet zei de kastelein maar volgens mij komt dat voor ons wel goed uit, de gek kennende.

de stamtafel in de jaren 80

De tweede helft, een paar gasten van Aduard keken al wat glazig uit hun ogen en begrepen er helemaal niets van, ze verloren ook met 3 – 1 van Noordhorn het hele 1^e elftal werd stuk gespeeld en hun aanvoerder was erg boos, en snapte er niets van dat zijn elftal niet kon winnen van een dergelijk stelle ongeregelde idioten.

Maar het feest was er niet minder om. Dat was oergezellig en duurde tot diep in de nacht.

Maar ze weten nu wel in Aduard dat hoog gras en rum in de thee levensgevaarlijk spul is voor hun spelers.

Eind jaren vijftig kwam het nummer uit van de Everly Brothers Bye Bye love en dat was toen een echte hit en erg geliefd bij de dames.

Een van de mannen van het dorp wist hier een mooi verhaal over te vertellen, en dat ging zo:

Het was op een mooi zomerdag en ik zat achterhuis op de schutting, en zag ik daar mijn buurmeisje met een gitaar bezig, ze zette een stoel op de deksel van de houten septic tank,(later werd dit allemaal aangesloten op het riool), en begon ze wat te pingelen met de gitaar en begon te zingen Bye Bye love, dat duurde ongeveer een kwartier en het klonk helemaal nergens naar. De buurjongen zei dat wordt niks je bakt er niets van dat pakte niet goed uit en er volgde gelijk een scheldsalvo, de dame ging maar verder met oefenen de buurjongen bleef nog even kijken en viel toen brullend van het lachen van de schutting af, het buurmeisje was met stoel en al door de oude deksel van de septic tank gegaan en de uitwerpselen en andere viezigheid zaten tot achter der oren.

Ze is er door haar moeder uitgehaald en gelijk in de wastobbe gestopt (douches waren en toen nog niet overal). Dat was gelijk het einde van de carrière van de stinkende zangeres.

Onze vriend “Vader”, is al eens eerder genoemd in de voorgaande verhalen.

Deze meneer was een echte levensgenieter, en hield er verschillende hobby’s op na onder andere was hij een echte tuinman (al dacht de buurt er wel anders over hahahaha).

Zo was hij al dagen bezig met een vijver aanleggen, zijn zoons die hem absoluut niet wilden helpen die waren hem al behoorlijk aan het irriteren, ook de buurman leverde allerlei commentaar met van die opmerkingen;”Als je nog even doorgraaft zit je in China”, en weer een ander.”Ben je naar Goud aan het graven”, enigste wat Vader zei barst maar…..

Hij dacht van dit wordt de mooiste tuin van de omgeving, hij was overal keien aan het verzamelen dus er lag al heel wat in de tuin en de vijver moest het pronkstuk worden.

Zaterdags tegen het avondeten was de tuin klaar en de vijver hoefde alleen nog maar gevuld te worden dat zou de Maandag erop gebeuren.

Tijdens het eten ging Vader verhaal halen bij een van zijn zoons waarom hij niet meehielp en wel zat te zeuren en nu gewoon aan de tafel zat mee te eten dat liep hoog op en de mannen wilden al op de vuist de zoon koos het hazepad, gevolgd door Vader, via de voordeur naar buiten, door de tuin en ja hoor de zoon sprong over de vijver, gevolgd door Vader met zijn woeste kop maar die was zijn vijver al vergeten en dook zo het gat in. Geloof dat ze hem aan het andere kant van het dorp konden horen vloeken en tieren, zijn zoon stond te lachen en zij van “WIE EEN KUIL GRAAFT VOOR EEN ANDER…….”, en reisde gelijk af naar de stad waar hij ergens woonde. En liet zich pas naar een paar weken weer zien toen de rust was wedergekeerd…..

In het najaar van 2003 werden we benaderd door de organisatie van de Gruninger Krougen Rally of we ook als stempelpost wilden functioneren. Nou dat was niet tegen dovemans oren gezegd, daar was ik wel voor te vinden. Het was heel gezellig en een leuk gezelschap kijk u maar eens naar de volgende foto’s

Ook moest er geraden worden wat Jantje Koopman zong, en wat er op de Gruninger Spreukenkalender stond geschreven.

Iedereen was zeer enthousiast en de kastelein was dik tevreden met de klandizie een heel geslaagde dag voor iedereen.

De kroegbaas runde samen met zijn vrouw ook een slijterij annex snoepwinkel, de snoepwinkel was altijd een succes bij de jeugd die bleven snoep kopen, maar de kasteleinsvrouw was er beter geschikt voor dan de kroegbaas die had daar helemaal geen geduld voor(deze schrijver ook niet hahahaha), en als de jeugd te lang werk had met uitzoeken begon hij al te bandiezen van schiet op heb meer te doen en meer van die gekkigheid, op zijn best was hij als de jeugd van de mavo school kwam die toen even verderop stond, degene met de grootste bek werd er door de kastelein uitgehaald en zei van als je me helpt de jeugd in de gaten te houden met het oog op diefstal, wat toen ook al gebeurde, krijg je een mars of een rol snoep en zomers een punt, of een pakje sigaretten dat was meestal niet tegen dovemansoren gezegd.

De slijterij liep het best als de supermarkten dicht waren dan kwamen ze overal vandaan.

Zo wilde het gebeuren dat er op hun vrije dag, ’s avonds op het raam geklopt werd

En dat er een rijke boerendame binnenkwam voor een fles drank uit de slijterij, sorry dat ik zo laat ben zei de dame maar ik was te laat de winkel waar ik normaal kom was al dicht, de kasteleins vrouw liep al een beetje rood aan die kon het mens toch al niet uitstaan, ik wil graag een fles van dit en van dat, u bent wel duur zei de boerenvrouw, kan ik het morgen niet omruilen, wel verdomme zei de kasteleinsvrouw, nou ben ik het zat, je komt hier anders nooit, je kan ons alleen vinden als je ergens anders niet terecht kunt en nu commentaar leveren op de prijs er uit oude taart en hier nooit weer komen!!

“Maar ik krijg zo visite stotterde de boerenvrouw”, niets mee te maken zei de kasteleinsvrouw dat had je, je maar ieder moeten bedenken en niet zoveel commentaar moeten hebben “goedenavond”, en ze werd zo de deur uitgezet.

Wat was dat zei de kastelein, oh dat rare mens had overal commentaar op, heb haar eruit gezet, en dat op mijn vrije dag wat denken ze wel niet. De kastelein lachte maar wat, en zei:” dat heb je goed gedaan”.

Vroeger waren er in alle kleine dorpjes op het Groningse platteland allerlei ambachten die tegenwoordig helemaal verdwenen zijn, zo was er in ons dorp ook een mannetje die oud papier op hield en vodden en allerlei dingen zoals groenten aan de man bracht.

In dezelfde periode was de rock and roll  opmars, zo ook in dit dorp en stonden er in de meeste kroegen wel een Juke Box.

En als er een nieuw plaatje uitkwam dan werd die helemaal grijs gedraaid en moest natuurlijk behoorlijk hard. Onze voddenboer was niet een van de slimste onder ons, en was behoorlijk driftig aangelegd maar was verder wel een goede man die wel weer veel geplaagd werd door de jeugd.

De kastelein die vroeger zijn buurjongen was had al menig kind gewaarschuwd maak de man niet boos want hij kan zijn eigen krachten niet.

Maar toen kwam het de voddenboer die heette: “Doede” , en op een maandagmiddag reed ie met z’n bakfiets door het kleine straatje richting de hoofdweg en passeerde de kroeg, daar was een stuk muziek en iedereen zong mee het was dik feest in de kroeg, maar wat hoorde Doede daar scholden ze hem uit???? Hij hoorde het nog een keer ja hoor ze zongen van “GEKKE DOEDE, GEKKE DOEDE , GEKKE DOEDE.

Inmiddels kwam de kastelein even naar buiten die dacht dat Doede pech had, nou daar kwam ie aangestormd, JIJ ,JIJ , JIJ en gaf hij de kastelein een geweldige dreun onder zijn kaken, die lag op de rug en zag even sterretjes, en riep van wat moet dat g………., de voddenboer helemaal overstuur die reed met een rotgang naar huis met z’n bakfiets.

De jongens in het café moeten we er achteraan kastelein nee zei die laat maar zitten hij weet niet beter de bladeren vallen van de boom. Maar het doet wel zeer pffffff.

 Die avond in het huis van de familie waar Doede  woonde werd het eten opgeschept en de radio stond aan wat hoorde “Doede” daar? “GEKKE DOEDE, GEKKE DOEDE, GEKKE DOEDE”, hij begon zowat te huilen, oh, oh wat heb ik gedaan vanmiddag

Begon hij te jammeren, “Wat is er gebeurd dan, Doede ? zei zijn oude vader, hij vertelde het hele verhaal  zijn vader was laaiend, je gaat maar naar je oude buurjongen en bied je excuus maar aan, en zeg maar dat je het verkeerd gehoord hebt.

Doede ging met lood in zijn schoenen naar het café en ja hoor wat hoorde hij halverwege de straat “Wooly Bully, Wooly Bully, Wooly Bully”, de kastelein nam het sportief op en Doede gaf een paar rondjes, maar de kastelein heeft drie weken vla moeten eten.

Vroeger was het heel gewoon dat je vanuit je werk een biertje of een borrel ging halen, zo ook in Noordhorn, daar waren drie kroegen het volk ging meestal van de een naar de ander maar de meesten hadden toch hun vaste stamkroeg.

Zo kwam er altijd een oud manneke in de kroeg die ging altijd naar alle veemarkten en wist altijd alles. Hij had nogal eens de neiging de jeugd de les te lezen tot dat hij van een koude kermis thuis kwam.

Maandagmiddag lekker vol in de kroeg en daar kwam de oude man aangelopen, opgepast jongens zei de kastelein daar komt dat oude wijf weer, nieuwsgierig Aagje.

Goedemiddag, zei de man, ja moi zeiden de gasten, schuif maar aan zei de kastelein wring je er maar tussen. Een borreltje? Ja, lekker hoor hij grijnsde wat naar de jongens, en nam een teug van zijn borrel. Er zaten nogal wat grappenmakers aan de tafel en het kon ook niet uitblijven dat er wat ging gebeuren de spanning zat in de lucht.

Ineens zei de kastelein, hebben jullie het al gehoord van “het huis van Dijkstra”jongens? Ja, zei er een die de kastelein gelijk door had, die is met zijn mooie dochters verhuisd naar Appelscha. Appelscha? Zei de kastelein ik dacht dat hij naar Bakkeveen ging. Wat is dat zei de oude baas, Dijkstra???? Welke Dijkstra, nou zei die ene gast die met zijn mooie dochter, ja zei de kastelein je weet wel even verderop buiten het dorp.

De oude baas krabbelde zich es achter zijn oor de pet kwam scheef op zijn kop en ruste met zijn handen op zijn stok, sloeg nog een borrel naar binnen. Dijkstra mompelde hij welke Dijkstra???? Ja, zei nog een ander die met zijn mooie witte hondje. De oude baas ging betalen en zei bij de tapkast, welke Dijkstra bedoel je nou? Die naar Appelscha is verhuisd zei de kastelein met zijn mooie dochters! Snap er niks van zei de man en ging mompelend naar huis.

Toen hij halverwege de straat was begonnen de mannen aan stamtafel te lachen. Zo die hebben we er mooi tussengenomen, die blijft de hele dag misschien wel de hele nacht nadenken, wie die Dijkstra is. We kennen helemaal geen Dijkstra maar laat hem maar in die waan.

Toen de oude baas thuis was vroeg hij aan zijn vrouw weet jij dat ze hebben het over Dijkstra die verhuist is naar Appelscha maar welke Dijkstra is dat dan? Maak je niet druk zei zijn vrouw. Ik weet het niet, en jij hoeft niet alles te weten.

 En toch wil ik het weten zei de man, en weg was hij, smeet de deur achter zich dicht en ging naar een van de andere cafés, en daar vroeg hij de mensen het hemd van het lijf, maar die wisten helemaal niet waar hij over had, teleurgesteld ging hij naar huis omdat hij niet wist welke man ze nou bedoelden.

 Dat hebben ze ongeveer 6 weken volgehouden toen de oude man het hoorde sloeg hij woest op de tafel en ging kwaad weg, oh ja zei een van de gasten voordat hij de deur dicht trok, “je, moet de groeten hebben van Dijkstra”, Barst Jij met je Dijkstra zei de oude man en weg was hij, pas 3 maanden later kwam hij es weer een kijkje nemen in het café, ze hebben het er nooit weer over gehad maar hij vroeg de jongens ook weinig meer

En zeker niet weer over DIJKSTRA.

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2013 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

A San Francisco cable car holds 60 people. This blog was viewed about 1,000 times in 2013. If it were a cable car, it would take about 17 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.