Verhalenvandestamtafel's Blog

Golven van de Zee……….

Al jaren waren de stamgasten aan het zeuren van wanneer gaan we es zeevissen? Ja, ja zei de kastelein die niet kon zwemmen, dat moeten we maar es even zien.

Maar op een avond het was gezellig en de kastelein dronk ook maar een biertje mee begonnen ze er weer over, wel verdraaid zei de kastelein we gaan morgen bellen en dan regelen we een boot. Wacht maar even zei een van de stamgasten ik bel men oom wel even die is toch visser in Zoutkamp, misschien kunnen we wel met zijn schip mee.

Die werd gebeld en alles was zo geregeld.

Vier weken later……, ’s morgens om half zeven was het al een hele drukte op de hoek van de straat het café zat al weer bijna vol, 27 mensen die gingen zeevissen en wilden natuurlijk allemaal koffie en thee.

De laatste druppelden al binnen twee belden nog op het laatste moment af die zaten nog ergens stomdronken in de kroeg in de stad.

Half acht daar gingen ze met de auto naar Lauwersoog wat hooguit een half uurtje rijden is, de schippers stonden hun gasten al op te wachten het was prachtig weer dus er was niets aan de hand althans dat dachten de mensen.

Na zo’n drie kwartier varen begon het gedonder voor de meesten, er is een stevige branding tussen Ameland en Schiermonnikoog, er waren gelijk 4 mensen ziek ze werden steeds stiller en waren spierwit in hun gezicht, daar ging de eerste over de reling hangen een paar grapjassen begonnen al te jennen van is het lekker moet je ook een biertje???

Even later lag een van de grapjassen zelf ook over de reling hahahaha.

Na een uur doorvaren ging de motor langzamer lopen stationair en brulde de schipper:

“ je kunt gaan vissen”

Er werd veel gevangen die dag zo’n 1700 makrelen  en iedereen had veel plezier, zelfs de mensen die ziek waren knapten weer wat op sommigen riepen gooi mij maar over boord en gingen nooit weer mee die waren genezen van Zeevissen.

Zo werd het zeevissen van uit de kroeg geboren, er waren leuke dagen bij maar ook één dag die staat mij nog goed in het geheugen gegriefd.

Zo was er een dag bij dat we ook gingen zeevissen. Het was behoorlijk ruig weer, en vroegen aan de schipper is het wel vertrouwd ja zei hij, het kan wel, nou dat hebben we geweten, op datzelfde moment werd er een boek uitgebracht en dat zal symbolisch gebeuren op Rottumeroog, en op dat moment werd dat afgeblazen want het weer was te onstuimig op de Dollard om er heen te varen van uit de haven van Delfzijl.

En wij voeren rustig vanaf Lauwersoog de woeste zee op. Die dag was er niemand ziek dat kwam puur door de angst er werd die dag praktisch niets gevangen de golven waren echt huizenhoog, de schipper voelde zich ook niet zo lekker en zei later dat hij zich behoorlijk had verkeken op het weer en de berichten. Hij moest doorvaren naar rustiger water waar hij kon draaien zonder om te kieperen met de boot zo erg ging het tekeer maar gelukkig iedereen stapte later die dag ongedeerd de wal op er was zelfs een die kuste de grond.

Geen vis dan maar garnalen dat hebben we ook al es beleefd, prachtig weer en er werd zelfs nog gezwommen op zee, maar er werd geen vis gevangen verdorie zei de kastelein we moeten wel vis hebben dat hebben we ze beloofd dit wordt niets, oh zei een van de gasten ik bedenk wel wat (hij had jaren bij deze schipper gevaren en wist wel wat), he schipper dit wordt niets vandaag he, nee bromde die ’t is waardeloos ,wordt niks jong.

“Moest ook een borreltje schipper”, vroeg z’n oude knecht “nee dat kan eigenlijk niet, jong” zei de man, “Eén”, zei de oude knecht, “nou vooruit” zei de schipper één, en van één komt twee, op eens zei de kastelein zit hier geen garnalen schipper, nou zei de schipper dat weet ik eigenlijk niet we kunnen het wel even proberen maar t is wel een hels werk, nou zei z’n oude knecht dat valt wel mee ik weet nog wel hoe het werk, nou vooruit dan zei de schipper gooi de netten maar overboord en stook de kookketel voor de garnalen maar op. En ja hoor , na één sleep hadden ze een prachtige vangst garnalen de lopende band kwam aan zodat ondermaats spul zo de zee weer inging en de rest kwam via de band de ketel in en er waren manden vol garnalen, en natuurlijk was er weer iemand bij die de meeste garnalen wou hebben twee vuilniszakken vol, was er een zodanige grapjas bij die prikte zijn zak lek. Dat gebeurde met het overstappen van het schip naar de kade , mijn garnalen riep de man en kroop op z’n knieën om de garnalen terug te doen in de kapotte zak, iedereen lachen natuurlijk. 

Het hele dorp at dat weekend garnalen, en het zeevissen werd nog jarenlang voortgezet altijd gezellig maar er werd nooit weer met slecht weer gevist.

This entry was posted on november 9, 2010 at 10:29 pm and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.